به گفته مونی و ریلی، “هماهنگی ترتیب منظم تلاش های گروهی برای ایجاد وحدت عمل در تعقیب اهداف مشترک است”.
به گفته چارلز ورث، “هماهنگی عبارت است از ادغام چندین بخش در یک راستا برای دستیابی به هدف درک شده است”.
مدیریت از طریق کارکردهای اساسی خود یعنی برنامه ریزی، سازماندهی، کارکنان، هدایت و کنترل به دنبال دستیابی به هماهنگی است. به همین دلیل است که هماهنگی کارکرد جداگانه ای از مدیریت نیست زیرا دستیابی به هماهنگی بین فعالیت های افراد در جهت دستیابی به اهداف گروهی، کلید موفقیت مدیریت است.

هماهنگی جوهر مدیریت است و ضمنی و ذاتی در تمام وظایف مدیریت است.
یک مدیر را می توان با یک رهبر ارکستر مقایسه کرد زیرا هر دو باید در فعالیت های اعضای گروه ریتم و وحدت ایجاد کنند.
هماهنگی یک عنصر جدایی ناپذیر از تمام عملکردهای مدیریتی است که در زیر مورد بحث قرار گرفته است:
• هماهنگی از طریق برنامه ریزی – برنامه ریزی با ادغام برنامه های مختلف از طریق بحث متقابل و تبادل نظر، هماهنگی را تسهیل می کند. به عنوان مثال، – هماهنگی بین بودجه مالی و بودجه خرید.

• هماهنگی از طریق سازماندهی – مانی، هماهنگی را جوهره سازماندهی می داند. در واقع زمانی که یک مدیر فعالیت های مختلفی را دسته بندی می کند و به زیردستان خود محول می کند زمانی که هماهنگی بخش را در بالاترین سطح در ذهن خود ایجاد می کند.

• هماهنگی از طریق کارکنان – یک مدیر باید در نظر داشته باشد که حق شماره. پرسنل در سمت های مختلف با نوع تحصیلات و مهارت های مناسب به کار گرفته می شوند که مردان مناسب را در شغل مناسب تضمین می کند.

• هماهنگی از طریق هدایت – دستورات و راهنمایی به زیردستان تنها زمانی در راستای هدف انجام می شود که هماهنگی بین مافوق و زیردستان وجود داشته باشد.

• هماهنگی از طریق کنترل – مدیر اطمینان می دهد که باید بین عملکرد واقعی و عملکرد استاندارد برای دستیابی به اهداف سازمان هماهنگی وجود داشته باشد.
از بحث بالا، ما می توانیم تا حد زیادی تأیید کنیم که هماهنگی جوهر اصلی مدیریت است. در هر عملکرد و در هر مرحله لازم است و بنابراین نمی توان آن را از مدیریت جدا کرد.